wiersz: wilk i owca

Człowiek ma w sobie owce i wilka
I wilk musi zwyciężyć!

Zaciśnij wieć zęby i nie przejmuj się, że boli
Przegryź, odgryź, wyszarp, połknij

Człowiek ma w sobie wilka i owce
I wilk musi zwyciężyć!
Ale nie może zabić owcy

Bo gdy już przejdziesz siedem gór i rzek
I ciemne lasy pełne potworów
I miasta pełne szaleńców
Natrafisz na mur zbyt wysoki, by widzieć coś za nim
A za nim jest piękne błękitne niebo i zielona trawa
Pola, sady, miód, wino itede
I spokój, spokój, spokój którego nigdy jeszcze nie miałeś
Tata i Mama też tam są, wciąż nieśmiertelni, nieomylni, dobrzy
Wszechmogący
Możesz się w nich wtulić…
Zasnąć…

Gdy będziesz się wspinał, będzie Cię wszystko bolało tak bardzo, że sam zaczniesz siebie boleć
I będziesz słaby
I będziesz się ześlizgiwał
I nie będziesz już chciał się dalej wspinać
I nie będziesz umiał już się na niczym skupić ze zmęczenia, będziesz konał

A tak czy siak spadniesz. Właśnie, tak, spadasz i bęc!

Teraz już wiesz, po co i co musiałeś gryźć?
Ale, ale czy wiesz, czemu dalej musiałeś żyć?
I co najważniejsze: czy ma to jakiekolwiek znaczenie, gdy lecisz w dół?

Bulina 24.2.2017

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s