wiersz: Dusza i Wola

fajnie jest mieć duszę
taką swoją
i kazać jej robić, co się chce, by się robiło
kazać robić duszy co się chce, by robiła
ale zdanie!

 

wola jest jak twarde coś
a dusza to oblepia
i ścieka z tego, kapiąc

 

dusza pozwala się ślizgać po świecie
z tą lekkością, która odbiera
rozum-uczucia-wrażenia-podrażnienia
gdyby nie to, że możesz przewrócic się ślizgajać się na duszy
straciłbyś (lub straciłabyś) całkiem wolę!

 

wola wcale nie jest prosta, tak, tak, panie Nietzsche!
jest twarda, bo jest gęsta
gęstsza od duszy
Gęsta, bo ma tak wiele części, a każda z nich mówi drugiej “nie!”
dusza to ta słodka maź, łykasz ją, ślizgając się
i zapominasz
uważaj!

 

czy dusza klei wolę? czy wola nie jest tylko śmiesznym kolażem sklejonym na prędce przez duszę?

 

ja chcę x
“Ja” i “chcę”, dwa śmieszne słowa w zdaniu
śmiej się! drżyj się ze śmiechu
pamiętaj!
pamiętaj, że te drgawki
to tak naprawdę strach
i śmiej się, właśnie tak!

 

rodzisz się i zazwyczaj płaczesz (tak, robiłeś to, lub robiłaś, już kilka razy), przerażony lub przerażona
i będziesz płakał jeszcze wiele razy. Lub płakała.
i kulił się, przyjmował pozycję płodu. Itd.
śmiech jest ciągiem dalszym tego
a przestaniesz się śmiać i kulić, jak umrzesz
i wszystko zacznie się od nowa

 

Bulina 26.2.2016

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Connecting to %s