wiersz: komu spowiada się potwór?

gdy potworowi źle ze samym sobą, z kim może pomówić szczerze?
ze sobą
wylać swe żale na samego siebie
opowiedzieć ból, który zna lepiej od swoich ofiar
bo nie czuł go, a widział, nieporuszony
opłakać piękno, które wgniatał w ziemię
i targał
by było piękniejsze, by puściło soki

ta rozmowa (lub raczej monolog)
jest jedyną prawdziwą spowiedzią potwora
tuczy on się swoimi historyjkami
i potem zżera

jest potworem
potwór nie zasługuje na rozgrzeszenie
bo go nie chce
i nie chce, by ktokolwiek wiedział, czego naprawde chce

a chce mięsa
jesteście mięsem
jesteśmy mięsem
ja jestem
dlatego jest coś i jesteśmy

więcej nie powiem
więcej nie pamiętam
więcej pamiętać nie chcę

(i zaczął się zbliżać, i milczał, i[tu przekaz się urywa])

Bulina 15.7.2015

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s