Przewrotność a indywidualizm. I sprawa z tym związana.

Ludzie łatwo ulegają pozorom. Na przykład patrzą na odbicie w lustrze jak na siebie, a ono nie jest nimi (a ja uważam, że w ogóle nic nie jest nimi, ponieważ jestem zwolennikiem tezy, że nie ma czegoś takiego jak „ja”, przynajmniej rozumianego w taki sposób, jak go pojmujemy na co dzień). Albo korzystają z map tak, jakby pokazywały terytorium, a nie pokazują i gdyby uparcie dostrzegać w nich to, co jest inne od terytorium, trzeba byłoby spalić mapy. Świadomość, że to są pozory, nie sprawia, że nie mogą tym pozorom ulegać. Myślę, że dzięki takiej świadomości mogą im ulegać skuteczniej lub odrzucać ich wpływ, do pewnego stopnia, ale pojęcie tej pozorności do niczego człowieka nie zmusza, a daje pewne możliwości i na pewno daje mu pewną moc.

Jestem na kilka sposobów indywidualistą. Chcę zachować autonomię i odrębność od innych. I nie chcę postrzegać innych jako tylko to, co w innych da się sklasyfikować. Czyli chcę tak jakby widzieć ich, a nie ich odbicia, lub nie patrzeć na mapę. Nie odrzucam wyjaśnień tego, czym są. Traktuje je głównie instrumentalnie, a efekt jakiś konkretny, który chcę uzyskać robiąc innym coś, nie jest dla mnie najważniejszy. Chcę być otoczony ludźmi, którzy mogą po prostu być i mnie to już będzie cieszyło i rządzić (kierować itd) sobą, jednocześnie.

Nie proponuje ignorowania faktów, o ile one są ważne. Ale czy nie warto byłoby ignorować tych faktów dotyczących nas, na skutek których moglibyśmy wyrabiać sobie takie poglądy o ludziach, które znowu skłaniałyby nas do traktowania ich jako bardzo do siebie podobnych? Takich, które umożliwiłyby nam uschematyzowanie ludzkich zachowań do tego stopnia, że indywidualność stanie się czymś zbędnym? Jaka prawa byłaby ważniejsza od tego, by indywidualizować ludzi? Ja jej nie widzę. Wszędzie więc wtykam, do mojego widzenia świata, widzenie ludzi jako bardzo ekscentrycznych. Przestaje postrzegać ich jako zachowujących się swoiście tylko tak jak inni dopiero, gdy znajdę coś, co mi to potwierdza. Postrzegam też tak ich światopoglądy.

Ułatwia mi to, o czym już napisałem – jako człowiek mogę świadomie ulegać pozorom. Wiem, że indywidualistyczne postrzeganie ludzi może być pozorem i decyduje się na niego. To raz. To mój wybór. A dwa – wiem, że pewne sposoby myślenia sprzeczne pod jakimś względem z takim indywidualistycznym postrzeganiem, mogą być przydatne i jestem gotowy z nich korzystać (choć dotąd nie poczułem takiej potrzeby, no ale mogę robić to nieświadomie), nawet gdyby logicznie wynikało z tego napisałem, że są pozorne. Metodologiczny indywidualizm, tak zwany, zdaje mi się całkiem wygodnym sposobem myślenia o społeczeństwie i tłumaczyłem już dlaczego.

Jak widzicie, moja „socjologia” pokrywa się z moją polityką w znacznym stopniu, przyznaje to. Tylko, że to dla mnie argument za tym, że dla mnie anarchizm jest dobry, jak i metodologiczny indywidualizm. Te dwa stanowiska czy poglądy wynikają dość głęboko z tego, kim i czym jestem. Pozwolę sobie to wam wytłumaczyć, na ile potrafię.

Widziałem w życiu mnóstwo nieporozumień wynikających z nie przyswojenia sobie tego, że gdy ktoś coś myśli lub czuje, to pomimo tego, że rządzą tym jakieś zewnętrzne względem niego zasady, robi to on po swojemu i będzie postępował także po swojemu. Wiem też, że na wiele sposobów nieefektywna taktyka, szanująca indywidualność, usuwa ten rodzaj nieporozumień. Bo ludzie przestają w ogóle traktować takie sytuacje jako powstające na skutek błędu w rozumowaniu drugiej strony. Wiem też, że ważne, z punktu widzenia intersubiektywnego, decyzje, ludzie dokonują bardzo często w psychicznej izolacji. I wątpię, że a się ją przekroczyć.

Jednocześnie nie chcę rządzić ludźmi. Wymaga to działań, które w moim mniemaniu obdzierają mnie z indywidualności i myślę, że nie tylko ja mam tak. Władza zazwyczaj wymaga uczestniczenia w hierarchii, w ramach której definiuje się człowieka, wraz z jego prawami i obowiązkami, i jeśli uda mu się dostać dla siebie korzystną definicje, to rządzi, jak nie, to służy (piszę tu o korzystnej sytuacji dla kogoś pożądającego władzy).

No i lubię ludzi. Niektórych bardzo, czyli tych bliskich bardzo. Jestem gotów, unikając władzy na ludźmi, pomagać ludziom dlatego. Jednym mniej drugim bardziej.

Co mogłoby do takich doświadczeń bardziej pasować, niż indywidualistyczne postrzeganie człowieka i anarchistyczny indywidualizm (o socjalistycznym charakterze), związane ze sobą? Jako indywidualista postrzegam ludzi jako jednostki i ich jednostkowość chcę szanować, na ile sam potrafię. Indywidualizm taki nie bardzo godzi się z władzą – poddawaniem się jej i zdobywaniem jej, i posiadaniem jej. To świetnie godzi się z anarchizmem. Anarchizm i socjalizm są związane z sobą prostotą. Jeśli nie decydujemy się na całkowite wyeliminowanie przemocy z naszego życia, chyba lepiej, by używać ich w sytuacji, gdy ktoś chce, z jej pomocą, sprzeciwiać się wyzyskowi, który jest i tak związany z tym, że wyzyskiwacz ma władze nad wyzyskiwanym? Moim zdaniem tak.

Oczywiście, to tylko moja mapa i moje lustrzane odbicie rzeczywistości nie będące nią.

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s