O kurwach

Prostytucja polega na tym, że ktoś sprawia przyjemność drugiej osobie. Podejrzewam, że ta przyjemność może być dla obsługiwanego w dodatku zdrowa – seks jest w znacznej mierze bardzo zdrowy. Nie pojmuje, dlaczego ludzie nie czują pogardy dla lekarzy czy pielęgniarek, ale pogardzają prostytutkami.

Rozumiem, że można tym ludziom współczuć – prostytucja często, podobno bardzo często, wiąże się ze zwyczajnym niewolnictwem i handlem ludźmi. Ale w takim razie pogarda należy się wszystkim tym alfonsom, którzy są na tyle [i tu chciałem napisać skurwieni. Język jednak ewidentnie jest nam narzucony, wraz z publicznymi znaczeniami] okrutni, żeby to robić. Kurwy należy natomiast szanować za to co robią.

Nie wydaje mi się też godne pogardy to, że ktoś płaci komuś za seks. Raz – nie gardzę dobrowolnymi relacjami. Dwa – nie gardzę seksem. Nie pojmuję więc, co jest godne pogardy czy oburzenia, czy co jest złe w tym, że ktoś płaci za seks.

EDIT: Oczywiście, w przy obecnym stanie środków higienicznych ryzyko zakażenia chorobami przenoszonymi podczas współżycia mnie przynajmniej wydaje się niskie.

amoralizm w działaniu

tak, jak wygląda tytuł, tak właśnie nazywam mój pogląd na normy. nie rozstrzygam ostatecznie, czy mogą być fałszywe lub prawdziwe, czy nie – obydwa poglądy wydają mi się czasem atrakcyjne, a czasem nie. natomiast wiem jedno – siebie potrafię opisać bez norm. wystarczą mi do opisu samego siebie takie środki jak: chcę x, nie chcę x, nie potrafię zrobić nic innego niż x (a może nawet lepiej i przyjemniej powiedzieć po prostu robię x). no i do tego dochodzą zwykłe opisy innych, niż wymienione, myśli, uczuć i ruchów. oczywiście czasy w czasownikach można zmienić. no i można stosować synonimy.

bardzo mi się podoba ten język. dlatego wybieram go do opisu siebie. to właśnie jest mój pogląd, który nazywam amoralizmem w działaniu. po prostu wybieram brak norm w opisie siebie :).

najważniejsze prawo etyczne

rób to, czego niektórzy ludzie czasem chcą, żebyś robił.

to nie jest ironia. nie uważam, by istniała jakaś lepsza etyka niż ta. po prostu należy komuś się oddać w niewolę i się z tym pogodzić – to rozwiązuje możliwy konflikt. trzeba tylko zapomnieć o tym, że czegoś my chcemy i pozwolić innym chcieć za nas. no i najlepiej wybrać sobie dobrych dla nas panów. przynajmniej dopóki wszyscy nie staną się antymoralni zupełnie. i to w takim sensie antymoralni, że nie będą upierali się nawet przy tych zasadach, które im odpowiadają.

jasne, że można po prostu wybierać tylko taką etykę, na którą zupełnie się zgadzamy. i wtedy trudno mówić o niewolnictwie. tylko kto może całkiem pozwolić sobie na taki luksus? ja nie. znajduję więc radość w oddawaniu się niektórym czasami i nie potrzebuję już żadnych rzadkich zbytków.