Wyrzuciłem się z gratami, to je tutaj rzucę…

gospel

mam dobrą wiadomość chłopcy i dziewczynki,
Bóg ma cipkę,
jeździ różowym kadilakiem,
ma złotą apaszkę. i krótką spódniczkę.

może jeszcze dziś
przyjedzie pod twój dom
Bóg sam w sobie.

przejdzie lekko po błocie,
w swoich wysokich szpilkach,
tak, Bóg nosi szpilki.
i czarne podwiązki.

klęknij wtedy przed Panem.
na początku może wydać się trochę mdły,
ale po chwili
robi się słodziutki.

I to na poemie nie przeszło.

Gniew i obrzydznie

Jak widać poema aż drży. Urocze, nie?

EDIT: Sorkiszcze najdrożsi Czytelnicy moi, ale skasowałem stronę i już nie poczytacie, jak się oburzali na poemie na mnie ludzie, zwłaszcza, że nawet jakbym mógł na blogu opublikować ich wypowiedzi, to ja nie wiem, czy to tak mogę.

język jak lizać

nie widzę innych argumentów za rozróżnieniem między językiem, a tym, co nie jest językiem, jak utylitarne. i to w skrajnie subiektywnym, zindywidualizowanym sensie – określonym ludziom wygodnie z tym podziałem. myślę więc, że najlepiej ten podział traktować jako arbitralny i konwencjonalny i nie wdawać się np. w definiowanie języka. język, to język.

kompletna dygresja – podczas spotkania ze przyjacielem naszła mnie taka wizja: przyjeżdża Wojtyła do Polski, kładzie się na polskiej ziemi, i bierze się do ostrego lizanka ojcowizny. z góry na dół i z powrotem nawet może. :) .

dzińdybry

nie wiem, czy Ktoś nas zbawi kiedykolwiek,

nie jestem też pewien, czy to będzie Coś.

nie twierdzę, że jest inaczej.

po prostu wolałbym, żebyś teraz wygodnie usiadł, odprężył się.

ja naleję wina.

o spójrz, takie tutaj właśnie mamy

zachody słońca.

podobno blisko mi do Unitariańskiego Uniwersalizmu. w sumie, tak, ja też czasem chciałbym wszystkich do siebie zaprosić.

wyznanie.

moja siostra już wie, więc wam powiem. jestem robaklem. prosto z Syriusza. moim celem jest to, byście mi służyli jako zabawki. chcę nawijać wasze dusze na palce, rozciągać je, miażdżyć i prażyć w mikrofalce.