to. jako, że niechętnie wierzę w spiski czuję się trochę mniejszym idiotą. ale tylko trochę.
nie wiem, czy historia dziewczynki wygląda na prawdziwą. dokładnie, to po tym, jak niejaka Peggy Blue na stronach Centrum Informacji Anarchistycznej wytknęła artykulikowi pewne “błędy techniczne” (co jest chyba normą wśród polskich dziennikarzyn, zwłaszcza z “Wybiórczej”).
i mało to zmienia - pod artykułem stado katolików uznało, że zgwałcona matka nie może zabić dziecka z gwałtu, gdy nosi je w sobie. o ile trudno mi uwierzyć w to, że gdy kobieta dobrowolnie idzie do łóżka, to jak się jej potem każe urodzić, to redukuje w się ją do poziomu inkubatora (w końcu podjęła decyzje, głupią, ale jednak), to w tym wypadku powiedzieć czy napisać coś takiego jest całkiem akuratnie. i wzbudza dlatego taka postawa moje obrzydzenie. rozumiem jako tako sentyment do płodów - to żywe stworzenia, bardzo podobne do mnie. okrucieństwo wobec kotów mnie brzydzi, tym bardziej zabijanie niewinnych dzieci ludzkich - dalej akceptuje ich zabijanie, bo zasiedlają czyjeś ciało, ale ta akceptacja ma trochę inny odcień. jednak gdy czyjeś przekonania o tym jak powinno być prowadzą do ostrego zgody na cierpienia stworzonek do których też czuję sentyment (np. zgwałconych matek), nawet wyimaginowanych a jakimś stopniu, to pozostaje mi gardzić nosicielami takiej postawy.
jeśli kobieta może zabić dziecko w swoim brzuchu do chwili, w której ono nie czuje tak jak my czujemy, nie jest na pewno siebie świadome, nie wie co się dzieje w ogóle i trudno powiedzieć, że sie tego spodziewa, to co mogłoby po tym czasie usprawiedliwić zabicie tego dziecka? skoro matka uzyska możliwość zabicia dziecka do np. 3 miesiąca ciąży bez żadnego usprawiedliwienia, to co usprawiedliwi matkę, która nie podejmie do tego czasu decyzji, o ile tylko będzie wiedzieć?
stanowisko niektórych lekarzy na temat “Niemego krzyku”. jeśli to prawda, przeciwnicy aborcji, świadomie, lub nie, korzystają z tego, że ludzie potrafią współczuć nawet przedmiotom, które najprawdopodobniej nie czują.
